به راستي كه انتظار چه زيباست...چه زيباست آن چشماني كه هر روز چشم به راه معشوق مي ماند و چه پاك و مقدس است آن دلي كه هر لحظه براي معشوق بتپد.زندگي آن لحظه اي است كه منتظرخود رادرزير سايه ي معشوق بيابد،معشوقي كه تمام هستي تنها با وجود او معنا پيدا مي كند.معشوقي كه نام قشنگش كبوتر دل را ديوانه وار به شوق پرواز در مي آورد.

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم....

                                       همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم....                                                             

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم....

                                                   شدم آن عاشق ديوانه که بودم....                                                              

در نهان خانه جانم گل ياد تو درخشيد ....

                                      باغ صد خاطره خنديد... عطر صد خاطره پيچيد ....                                                            

يادم آيد که شبی با هم از آن کوچه گذشتيم....

                                                  پر گشوديم در آن خلوت دل خواسته گشتيم....                                                           

ساعتی بر لب آن جوی نشستيم....

                                      تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت....                                                           

من همه محو تماشای نگاهت....

                                     با تو گفتم حذر از عشق ندانم....                                                          

سفر از پيش تو هرگز نتوانم....

                                    روز اول که دل من به تمنای تو پر زد....                                                          

چو کبوتر بر لب بام تو نشستم....

                                     تا به دام تو در رفتم همه جا گشتم و گشتم....                                                          

اشکی از شاخه فروريخت....

                                    مرغ ناله تلخی زد و بگريخت اشک از چشم تو لرزيد....                                                          

يادم آيد که دگر از تو جوابی نشنيدم....

                                     پای در دامن اندوه کشيدم....                                                         

نه گسستم ، نه رميدم....  

رفت در ظلمت شبها، شب و شب های دگر....                                                        

                                      بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم....

اگر ديدي دلي تنها نشسته ميان رنج و غم ها تك نشسته نگو آن دل چرا تنها نشسته بدان كه دوريت او را شكسته.

آرزو را با تو باور میکنم ، زندگی را با تو بهتر میکنم ، حرفهای گفتنی را هر چه هست ، با زبان تومکرر میکنم ، عاشقی وعشق را ای مهربان ، با وجود تو معطر میکنم